Niezdolność do samodzielnej egzystencji

Tytułem uzupełnienia do ostatniego wpisu winny Ci jestem wyjaśnienie czym jest tzw. „niezdolność do samodzielnej egzystencji”. I tak przyjmuje się, że jest to kwalifikowana postać niezdolności , którą zgodnie z art. 13 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z FUS orzeka się w przypadku stwierdzenia naruszenia sprawności organizmu w stopniu powodującym konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych.

Można więc powiedzieć, że termin “niezdolność do samodzielnej egzystencji” mieści w sobie tak opiekę, oznaczającą pielęgnację, czyli zapewnienie ubezpieczonemu możliwości poruszania się, odżywiania, zaspokajania potrzeb fizjologicznych, utrzymywania higieny osobistej itp., jak również pomoc w załatwianiu elementarnych spraw życia codziennego, takich jak robienie zakupów, uiszczanie opłat, składanie wizyt u lekarza (tak SA w Szczecinie w wyroku z dnia 6 września 2012 r., syg. akt III AUa 372/12).

Co ważne wraz ze stwierdzeniem niezdolności do samodzielnej egzystencji oraz całkowitej niezdolności do pracy (konieczne jest stwierdzenie obu tych stanów łącznie) wiąże się dodatkowe uprawnienie. Mianowicie wówczas przysługuje Ci prawo do dodatku pielęgnacyjnego, którego aktualna wysokość to 206,76 zł/miesięcznie. Podobnie przysługuje on osobom, które ukończyły 75 lat, ale już bez potrzeby weryfikowania ich stanu zdrowia w drodze badania lekarza orzecznika ZUS.

Warto abyś jednocześnie też pamiętał, że uzyskanie prawa do dodatku pielęgnacyjnego nie przysługuje jakby z urzędu w przypadku orzeczenia całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji. Do tego konieczny jest Twój wniosek o przyznanie tego świadczenia. Jedynie wyjątkowo organ rentowy ustala prawo do dodatku bez osobnego wniosku osobom, które ukończyły 75 lat.